از زمانی که اصطلاح روابط عمومی(ترجمه واژه انگلیسی public Relations) برای نخستین بار در کشور آمریکا و در اتحادیه راه آهن به کار برده شد و در دهه اول قرن بیستم، نخستین دفاتر روابط عمومی، در موسسات این کشور شکل گرفت، برداشت های مختلفی از کار روابط عمومی در سازمان به وجود آمد که برخی از این برداشتها و تعاریف در بخش عملی کار، کاربردی چندانی ندارد.
چنانچه بخواهیم به واکاوی ریشه های شکل گیری روابط عمومی در کشور ایران بپردازیم، می توان ریشه های اطلاع رسانی و تبلیغات یک سویه را در نظام های پادشاهی پیش از مشروطه یافت اما از زمان مشروطه با ظهور نخبگان و روشنفکران از یک سو و رشد مجلات و روزنامه ها از سوی دیگر مقوله اطلاع رسانی از شکل یک سویه خود خارج و قالبی تازه ای به خود گرفت و با ملی شدن صنعت نفت شیوه های نوین روابط عمومی در ایران شکل گرفت.
تعاریف متعددی از روابط عمومی توسط صاحبنظران، کارشناسان و مولفین کتاب های این رشته بیان شده است، گاها روابط عمومی را تلاش آگاهانه و قانونی به منظور تفاهم و استقرار اعتماد و شناخت متقابل با عموم، عملی ممتد، مداوم و طرح ریزی شده جهت ایجاد تفاهم و پشتیبانی با افرادی که با سازمانها سرو کار دارند، پل ارتباطی سازمان و مردم، هنر مردم داری و ..... دانسته اند.
در عصر اطلاعات و ارتباطات که جوامع به سوی تکامل و دستیابی به اهداف عالیه خود گام بر میدارند روابط عمومی به عنوان یکی از عناصر اصلی ارتباطات با ایجاد ارتباط موثر و هدفمند نقش بنیادی در ایجاد بسترهای شکل گیری جامعه متمدن دارد.
در دهه گذشته با پیشرفت ابزارهای اطلاع رسانی و در دسترس همگان قرار گرفتن آنها تعریف و شکل روابط عمومی نیز دچار تحولی عظیم شد، ایجاد بسترهای اطلاع رسانی گسترده نیاز هرچه بیشتر به نیروهای متخصص در امر ارتباطات را به منظور ایجاد و تقویت ارتباطات درون سازمانی، ارتباطات مردمی و اطلاع یابی و اطلاع رسانی به موقع و شفاف در جهت تامین نیازهای افکار عمومی و ارتقاء سازمان را بیش از پیش نمود.
در پایان باید به این نکته اشاره کرد که بی شک نقش و جایگاه روابط عمومی در عصر حاضر که اطلاعات، ارتباطات و اطلاع رسانی مهمترین ابزار هر سازمان جهت ترمیم تصورات ذهنی غلط و روشنگری افکار عمومی است دو چندان شده، به گونه ای که توجه ویژه ای به روابط عمومی به عنوان نهادی که میتواند به صورت نظامند و برنامه ریزی شده در جهت ایجاد، حفظ و گسترش تعامل ما بین مسئولین و مردم میسر باشد به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل شده است، می توان با مرور و واکاوی نقش و جایگاه روابط عمومی در سازمان به عنوان یکی از ابزارهای قوی مدیریت افکار و اصلی ترین حلقه ارتباط بین مدیران و کارکنان از یک سو و مردم و مسئولین از سوی دیگر، گام های بلندی در راستای برنامه ریزی مدون در زمینه فعالیتهای فرهنگی، تبلیغی، موفقیت سازمان ها و دوامشان در عرصه ها و فعالیت های تخصصی برداشت.